اردیبهشت 79
-
معنی سعادت آن است كه شخص از عهدة امور خود برید و كفیت نفس داشته باشد
-
موفقیت، انگیزش را به وجود میآورد و انگیزش، موفقیت را و هر دوی این دو در كنار هم، میل به زیستن را
-
آن كس كه در حال تولد نباشد، در حال مرگ است
همیشه مرواریدی كوچك از ذوق دارد كه همراه با استعداد دستانش بكارد تا همیشه و همیشه هنر برداشت كند. خانم عزیزی در شهریورماه 1340 در شهرستان ملیر از توابع استان همدان به دنیا آمد. متاسفانه در هنگام تولد به علت صدمهی مغزی كه بر او وارد شد یكی از رگهی عصب مغزی او دچار انسداد گردید. همین عامل باعث بروز اختلالات جسمانی در وی شد و ناتوانائیهیی را موجب گردید. ب این وجود وی همانند دیگر كودكان وارد مدرسه شد و دوران تحصیل خود را با موفقیت پشت سر نهاد و با رتبة بالیی موفق به اخذ دیپلم در رشتة خدمات بازرگانی گردید. آلیس از هوش بالیی برخوردار بود اما به دلیل ناتوانی در نوشتن و به دلیل این كه در امتحانات حقی از وی ضیع نگردد از طرف مسئولین مدرسه امكاناتی از جمله دراختیار گذاشتن منشی جهت نوشتن مطالب به جی او در اختیارش گذاشته شد. او در طی دوران تحصیل، رشتههی قلاب بافی و مكرومه بافی و گوبلن دوزی را نیز فرا گرفت. در سال 1360 همراه با خانواده به تهران مهاجرت كرد؛ بعد از دو سال در رشتة بازرگانی دانشگاه ملی امتیاز كسب نمود اما به دلیلی از رفتن به دانشگاه خودداری كرد. در سال 1363 در كلاسهی مروارید بافی و مكرومه بافی واقع در پارك لاله شركت كرده و در این زمینهها پیشرفت قابل توجهی نمود و به صورت اصولی با فعالیتهی هنری و دستی آشنا گردید.
به دلیل خلاقیت، كاریی و انگیزه بالیی كه داشت توسط خانم نعیما امین فرد به انجمن بانوان كلیمی ایران معرفی شد و در سال 1374 به سفارش یشان حدود 100 نمونه از كارهی دستی خود را در نمیشگاهی كه توسط این انجمن در هتل استقلال برپا شده بود به معرض نمیش گذاشت كه با استقبال فراوانی روبرو گردید. «هرگاه هدف را از یاد ببرید، موانع را میبینید». به یمن برپیی این نمیشگاه خانم عزیزی جهت بالا بردن كیفیت فعالیتهی هنری و كارهی دستی و آموختن در زمینههی دیگر، به مجتمع آموزشی نیكوكاری «رعد» كه در خدمت توان یابان (معلولین) میباشد معرفی گردید. همزمان با پذیرش در این مجتمع، به دلیل داشتن استعداد فراوان در هنر و علاقه به آموزش آن به عنوان مربی در زمینههی مرواریدبافی و مكرومه بافی در انجمن بانوان آغاز به كار كرد و با وجود ناتوانی جسمی و مشكلات خاصی كه داشت، هنر جویان بسیاری را پذیرفت. «موفقیت، انگیزش را به وجود میآورد و انگیزش، موفقیت را و هر دوی این دو در كنار هم، میل به زیستن را». در پی بالا رفتن كیفیت و خلاقیت هنری او در بسیاری از زمینهها، دومین نمیشگاه او در سال 1375 به مناسبت دهة مباركة فجر در محل سازمان بانوان برگزار و با استقبال شیان بازدید كنندگان روبرو گردید، به طوری كه از طرف آقی «آب خِضر» معاون سازمان تبلیغات اسلامی ستاد دهة فجر مفتخر به دریافت یك سكة بهار آزادی شد. شیان ذكر است كه یك «منورا» (شمعدان هفت شاخه) از سری كارهی مروارید بافی یشان، توسط خانم حصیدیم به نشانة هنر زن یهودی در ایران به كنفرانس پكن 1995 برده شد. سومین نمیشگاه این گوهرة هنر در سال 1378 به مناسبت بیست و یكمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی از طرف سازمان بانوان در همان محل برگزار و در مراسم اختتامیه آن لوح تقدیر و هدییی به یشان تقدیم گردید. البته كارهی دستی افراد دیگری نیز در این نمیشگاه و یا در نمیشگاههی دیگر مورد توجه علاقهمندان قرار داشت، اما كارهی خانم عزیزی جلوة دیگری داشت. «آلیس هیچ گاه اولین كار هنری خود را نمیفروشد اما تا به حال نمونههی بسیاری از آثار انگشتان پر توان خود را اهدا نموده است».
دیدار
با خانم آلیس عزیزی این بانوی ذوق و هنر، در مجتمع آموزشی «رعد» فعالیتهی خود را
گسترش داده و در بسیاری از زمینهها از جمله گل چینی، گل خشك، گل چرمی، انواع
عروسك سازی با خمیر، كریستال و روبان، ظروف جادویی و ظروف كیش تبحر لازم را كسب
كرده و مشغول فعالیت میباشد. همچنین در زمینة كار با كامپیوتر از طرف همین
مجتمع قادر به دریافت مدرك شده است. خانم عزیزی از تلاشهی پیگیر مربی دلسوز خود
خانم خادم و مدیر مجتمع خانم زكائیم، كمال تشكر و سپاسگزاری را دارد. علاوه بر ین،
او گلدوزی، پولك دوزی، سرمه دوزی، و تهیه تابلوهی بسیاری از این نوع را بدون آموزش
كار میكند. «معنی سعادت آن است كه شخص از عهدة امور خود برید و كفیت نفس داشته
باشد.» و اما.... حیف است كه بی تفاوت بگذریم از كنار مادری مهربان و از خود گذشته
كه در تمام اوقات و شریط زندگی گام به گام در خردترین و درشتترین مسائل همراه او
و پیگیر كارهی وی بوده است. در واقع او خود را وقف دخترش و هنرجویان او نموده است.
خانم پریوش هارونی، مادر آلیس عزیزی، در مورد خصوصیات اخلاقی و شخصیتی او، مهربان
بودن، خونگرم و خوش برخورد بودن را ذكر میكند. او با گذشت و صبور است تابه حال
كسی را از خود نرانده، كینهی به دل نمیگیرد و تا از فراگیری هنر به شاگردان
اطمینان حاصل نكرده آنها را رها نمیكند. او همواره سعی در برانگیختن انگیزه و شوق
به هنر در هنر جویانش دارد. این بدان معنی است كه او از خود میگذرد و به بارور
شدن هنرجویان میاندیشد، پس هنر را در وجودشان میكارد. قریب به 6 سال است كه
خانم عزیزی به عنوان مربی در سازمانهی بانوان و باغ صبا و همچنین در منزل خود به
آموزش بانوان جامعه (7 تا 80 ساله) مشغول میباشد. او هنرمندی است كه پلههی
خودشكوفیی را میپیمید و عقیده دارد كه هیچ كس بدون استعداد نیست و با كمی
پشتكار و همت كه لازمة هر كاری است مخصوصا در فعالیتهی هنری میتوان به هدف
رسید. او در جواب به این پرسش كه هنر خود را چگونه توصیف میكنید؟ گفت: «من در هر
كاری توكل و عنیت به خد.اوند را اساس و به پیان رساندن یك خلاقیت هنری را رسیدن
به لذت روحی و معنوی میدانم». وی خاطر نشان كرد كه محدودیت و ناتوانی جسمانیش
مانع از انجام فعالیتهی هنریاش نشده به طوری كه هیچ گاه در زندگی دلسرد و
ناامید نگردیده است». «آن كس كه در حال تولد نباشد، در حال مرگ است» آلیس به هنر به
عنوان شغل خود نمینگرد و امیدوار است كه بتواند در رشتههی كامپیوتری پیشرفت
كرده و در همان زمینه، شغلی در دست گیرد. علیرغم ناتوانی و مشكلاتی كه دارد تهیه
و فراهم نمودن تمام مواد لازم برای كارهیش به عهدة خود اوست، حتی برای شاگردانش.
آلیس از پشتیبانیهی مادر و پدر دلسوز و خواهر مهربان خود بسیار سپاسگزار است و
عشق و علاقة فراوانی به برادر بزرگوار خویش ابراز میدارد. ما نیز از خانم عزیزی
به جهت این كه وقت با ارزش خود را در اختیار مجلة بینا قرار داد بسیار سپاسگزاریم.
مگر دریا نشیند در سبویی كه من او را نشانم در سطوری
