موسيقي صلح در رام الله

دی 83
دانیل بارن بوم

موسیقیدانان جوان فلسطینی در اویل ماه گذشته، تحت رهبری دانیل بارن بوم، رهبر اركستر اسرائیل- آرژانتینی، كنسرتی را در رام‏الله اجرا كردند. چند روز بعد، دانیل بارن بوم، هنگام دریافت جیزه صلح بنیاد ولف در پارلمان اسرائیل اعلام كرد كه این حركت نمیان‏گر امیدهیی است كه برای دست‏یابی به صلح وجود دارد.

بارن بوم می‏گوید: در سال 1952، چهار سال بعد از اعلامیه استقلال اسرائیل، وقتی كه من پسربچه‏ 10 ساله‏ی بیش نبودم، همراه با خانواده‏ام از آرژانتین به اسرائیل آمدم. این اعلامیه هم چون مرجع اندیشه‏ی ما را بر آن می‎‏داشت كه با اعتقاد به نظرات آن با فراغ خاطر از یهودی‏هی معمولی به شهروندان اسرائیلی تبدیل شویم. این اعلامیه بیانگر یك تعهد بود: دولت اسرائیل كشور را در جهت منفعت همه ساكنان آن به جلو خواهد برد، این دولت براساس آموزش‏هی اساسی پیامبر آن، یعنی آزادی، عدالت و صلح بنیان گذارده خواهد شد، او ضامن برابری كامل حقوق اجتماعی برای تمام شهروندان، مستقل از اعتقادات مذهبی آنها، نژاد و جنسیتشان خواهد بود، آزادی كامل اعتقادات، سنت‏ها، آموزش و فرهنگ توسط این دولت تضمین خواهد شد.

بنیان‏گذاران دولت اسرائیل كه امضاءكنندگان اعلامیه استقلال نیز می‏باشند، متعهد شدند كه در جهت صلح و همسیگی همراه با احترام به تمام دولت‏ها و خلق‏هی گرداگرد اسرائیل حركت كنند...!

امروز من همراه با تأسفی عمیق از خود می‏پرسم كه یا ما علی‏رغم تمام موفقیت‏هیمان، می‏توانیم چشم بر دره عمیق و غیرقابل تحملی ببندیم كه تعهدات اعلام شده در بیانیه استقلال را، از واقعیت آن چه انجام گرفته، جدا می‏كند؟

دره عمیق مابین آرمان و واقعیت، این امر كه ما سرزمین‏هی یك خلق دیگر را اشغال كرده و او را تحت سلطه گرفته ‏یم، یا با اعلامیه استقلال همخوانی دارد؟ یا دست یافتن به استقلال خود با زیر پا گذاشتن حقوق اساسی دیگری، اساسا عملی است؟ یا خلق یهود كه تاروپود تاریخیش از زجر و آزار ممتد تنیده شده، می‏تواند به خود اجازه دهد كه در مقابل حقوق پیمال شده و زجر یك خلق همسیه بی‏تفاوت باشد؟ یا دولت اسرائیل حق دارد كه به جی یافتن یك راه‏حل عملی و انسانی و برپیه عدالت اجتماعی به دنبال یك سودی غیرممكن یدئولوژیك برای پیان دادن به تخاصم باشد؟ علی‏رغم تمام مشكلات ذهنی و عینی، من بر برآنم كه ینده اسرائیل و جی آن در خانواده ملت‏هی فرهیخته، بستگی به توان ما در تحقق بخشیدن به تعهداتی دارد كه بنیان‏گذاران آن، در اعلامیه استقلال آن را مشخص كرده‏اند.

ارزیابی من همواره آن بوده است كه نه از لحاظ استراتژیك و نه از لحاظ اخلاقی، یك راه حل نظامی برای درگیری عرب و یهود وجود ندارد، و اگر راه‏حل غیرنظامی تنها امكان است، من از خود می‏پرسم: پس ما منتظر چه هستیم؟ درست به همین دلیل بود كه من به همراه دوست از دست رفته‏ام، ادوارد سعید، كارگاهی برای موسیقی‏دانان جوان یهودی و عرب كشورهی خاورمیانه درست كردیم. از آن جا كه از سوئی موسیقی به مثابه هنر، نمی‏تواند بر روی اصولش سازش كند، و از سوی دیگر سیاست، هنر سازش‏هاست، موسیقی می‏بید به یاری سیاست بشتابد تا او از محدودیت‏هی شریط وجودیش رها شده و به آن چه ناممكن می‏‎نمید، دست یابد.

موسیقی بنابر تعریف هنر خیال و رویاست. هنری كه از بند محدودیت‏هی كلامی آزاد است و عمیق‏ترین گوشه‏هی هستی بشر را لمس می‏نمید. هنری كه از تمام مرزها گذر می‏كند و از این روست كه موسیقی می‏تواند احساسات و رویاهی اسرائیلی‏ها و فلسطینی‏ها را به سوی قلمروئی جدید و غیرقابل تصور هدیت نمید. بدین سبب من تصمیم گرفته‏ام جیزه‏ ام را به برنامه‏هی آموزشی موسیقی در اسـرائیل و رام ‏الله هـدیه كنم.

منبع: لوموند دیپلماتیك