|
| ||||||||||
|
|
در كتب مقدس یهود، احترام به طبیعت كه مظهر قدرت الهی میباشد بارها مورد تاكید قرار گرفته است. فرد یهودی طبق دستورهی دینی مبنی بر ذكر دعی شكر برای نعمات مورد استفاده خود، با دیدن رنگین كمان، رعد و برق، شكوفه، اقیانوس و زیبیی هی اعجاب آور طبیعت نیز بید تشكر خود را به بارگاه خدا اعلام نمید. از آنجا كه در گذشته، شغل بیشتر مردم كشاورزی بود بیشتر اعیاد یهودیان با موضوعات كشاورزی ارتباط دارد. در تقویم عبری كه بصورت سال خورشیدی و ماه قمری تنظیم شده است. مناسبت هی مختلفی برای نمادهی طبیعی درنظر گرفته شده است. پس از آزادی بنی اسرائیل از بندگی مصر، عید شاووت یا هفته ها به مناسبت اعطی تورات برگزار میگردد كه در گذشته با تقدیم اولین هدیه از محصول گندم همراه بود. ماه تیشری آغاز سال نو عبری با گفتن بركت بر انواع میوه ها و تشكر از نعمات الهی آغاز میگردد. عید سوكا یا سیبانها با بركت گفتن بر چهار نوع محصول درختان – مورد، بید، نخل و میوه ترنج - برگزار میشود. یلانوت در پانزدهم ماه شواط جشن درختكاری است و سفره ی از انواع محصولات و میوه جات برای گفتن بركت بر آنها چیده میشود. در عید پسح برای نزول شبنم و در عید شمینی عصرت برای نزول باران و رشد محصولات كشاورزی دعاهی مخصوصی خوانده میشود. یكی از علمی یهود به نام ربی یوحانان بن زكی میفرمید: اگر نهالی برای كاشتن در دست داری و خبر آمدن ماشیح – منجی موعود – را شنیدی ابتدا نهال را بكار و سپس به استقبال او برو.
در سفر تثنیه –
دواریم: پنجمین جلد تورات – خداوند انسان را به درخت صحرا تشبیه كرده است.
انسان و درخت هر دو ریشه دارند. ریشه انسان یمان او و میوه اش اعمال نیكش
میباشد. هیچ یهودی حق آسیب زدن به گیاهان و درختان را ندارد زیرا در شولحان
عاروخ – رساله احكام یهود – دستور داده شده است كه انسانی كه به درختی آسیب
برساند زندگی اش را در معرض خطر قرار میدهد. خداوند پس از آفرینش آدم به او
دستور میدهد كه به كار در باغ عدن بپردازد و به گیاهان و درختان رسیدگی نمید.
|
|
|