|
نشریه داخلی متانا
ناوا
آقابالا
شهریور 87
ماه الول، ماه حلول نور، ماه زدودن گناه از چهرهها و الحاق به
محبوب، ماه سراسر رحمت حدی رحمان، ماه توبه برای بخشیش گناهان و نزدیکی به هشم،
ماه پی بردن به علت زندگی در این دنیا، ماه تفکر به دنیی ینده، ماه ترک عادات بد،
و ماه رودررو بودن با خالق دلها، از راه رسید.
ماه الول، فرصتی است برای درك حقیقت خلقت جهان هستی و رابطه انسان با حداوند كه در
مركز این آفرینش قرار دارد. در این ماه، هر فرد یهودی رفتار خود با حداوند و
انسانها را مورد بازبینی قرار داده و از خطاها و اشتباهات، توبه میكند. توبه در
واقع معالجه است. بازگشت است، بهرهبرداری از نتیجهی اطاعتِ خدا و تسلیم در برابر
دستورهی دینی و پاك شدن و دگرگونی واقعی است.
توبه برای همیشه مفید است ولی طبق اعتقادات یهود، توبه در ماه اِلول (آخرین ماه
تقویم عبری) و ده روز توبه بین روش هشانا (اول سال) تا كیپور (روزه بزرگ) سریعتر
مورد قبول واقع خواهد شد.
ماه الول را ماه رضامندی نیز مینامند زیرا در روز اول ماه الول بود كه حضرت مشه
ربنو به كوه سینی صعود نمود ت برای مرتبه دوم لوحههی پیمان الهی را دریافت
نمید. حضرت مشه ربنو چهل شبانه روز در كوه توقف نمود كه پیان آن روز دهم تیشری
میباشد. این روز مصادف با روز كیپور (روزهی بزرگ) است كه توانست برای گناه قوم
یهود موجب بخشودگی و آمرزش گردد. در چنین روزهیی پروردگار متعال نسبت به قوم بر سر
لطف آمده از خطی آنها در گذشت.
انسان در معرض و مستعد گناه و معصیت است،
لذا عدالت الهی یجاب میکند که پادزهری نیز برای خنثی کردن اثرات آن انگیزه فراهم
گردد. گناه باعث بیماری و نارسیی روان و اخلاق آدمی می گردد و توبه درمان این
بیماری و مبارزه ب این آفت است.
در کتاب تلمود آمده است توبه یکی از هفت چیز مهمی است که خداوند قبل از به وجود
آوردن جهان طرحریزی کرده است که عبارتند از: تورات، توبه، بهشت، جهنم، اورنگ جلال
الهی، معبد مقدس، ماشیح (ناجی جهان).
توبه یعنی بازگشت، بازگشت از خطی گذشته و حرکت در راه پاکی و شیستگی در ینده.
توبه در واقع علاج است، بهرهبرداری از لطف خداوند ناشی از اطاعت از او و تسلیم در
برابر دستورهی دینی و پاک شدن و دگرگونی واقعی است.
در یام گذشته، وقتی ماه الول نزدیک میشد، ترس و لرزی بر افراد صدیق و بزرگان
مذهبی ظاهر میشد؛ آنها از صفی این ماه و عظمت آن باخبر بودند. اما در دورهی ما
چه شده است؟ این یام هم مثل سیر روزها مییند و میگذرند؛ نه تغییری، نه تعبیری، و نه تعمقی!
همهی ما خوب بلدیم از حداوند، تقاضی روزی، طول عمر، سلامتی، و هزار رقم نعمت دیگر
نمییم؛ اما تمام ینها را با چه رویی از حداوند میخواهیم؟ برای حد.ا چکار کردهیم؟ چقدر خود را از گناه و بیحرمتی به قوانین او دور
کردهیم؟ تفیلا خواندهیم، در حالی که فکر و ذهن ما همه جا بود، به غیر از فکر
حدا ! تقاضی ثروت کردیم، برای تکبر و بزرگی، و نه برای رفع نیاز. به حضورش خم
شدیم، فقط به این خاطر که دیگران ما را ببینند، و از حضور حدا نترسیدیم. به خود
گفتیم: حالا وقت هست که میصواها را انجام بدهیم! در حالی که از ثانیههی خود خبر
نداشتیم. به داشتههی دیگران حسادت کردیم، و احسان او را در حق خودمان فراموش
کردیم. چنان گام برداشتیم که انگار همه چیز از آن ماست، و او هم برای ما. روز رفتن
را فراموش کردیم، و لذت گناه را ترجیح دادیم. در خوردن و گفتن دقتهای لازم را
نکردیم، و به یاد نیاوردیم که دهان و زبان، برای مدح رحمت و نعمت حداوند، به ما
داده شده است. کینهی دیگران را در قلب خود نگاه داشتیم. انجام دهندگان رضیت
حداوند را مسخره کردیم. خوشیهی گذرا را بر دانش اندوزی ترجیح دادیم.
اما تو ی حد.ا ! ...
حد.یا ! نفس ما به بدی گریش دارد، اما تو کثیرالاحسان، دیرخشم، بخشنده و بخشینده
میباشی. پس گفتار دهانمان را قبول فرما؛ خود، آنها را آراسته گردان، و ما را ببخش.
حداوند اصرار دارد که مردم را از راههی گوناگون به سوی خوشبختی سوق دهد و از زیان
و خسارت نجات بخشد. پیامبران را فرستاده، اندرزها و یادآوریهی مکرر کرده، در ضمیر
مردم وجدان و عقل قرار داده است که بشر به راه خیر باز ید و از شر گناه محفوظ باشد
بنابرین گناه هر موقع و به هر ترتیب که پیش ید بید جلو آن گرفته شود و به جی آن
کارهی خوب انجام گردد. پس یکی از مهمترین راههی لطف الهی، توبه است چنان که حضرت
داود در کتاب مزامیر فصل 25 یه 8 میفرمید: «خداوند نیکو و عادل است پس به
گناهکاران راه را خواهد آموخت». برای بخشیده شدن خطا، سه مورد کلی ر برای ما بیان کرده اند:
1- پشیمان شدن از گناه انجام داده شده
2- ترک عمل خطا و اشتباه
3- اعتراف کردن به درگاه حدا، و سعی در جبران آن
در موارد مختلف در کتب مقدس یهود تأکید شده است که طناتر (سِلیحا) به معنی «بخشیش»
به لطف و اراده ذات خداوند بستگی داشته و به شخص توبه کننده اعطا میشود.
از دومین شب ماه اِلول مؤمنین قبل از سپیده دم در كنیساها اجتماع نموده و مجموعه
نمازهی مخصوصی را كه به نام سلیحُوت معروف است با تضرع و التماس میخوانند. كلمه
سلیحُوت از لغت عبری سِلَح مشتق شده و معنی آن بخشیدن و آمرزیدن است. خواندن سلیحوت
تا كیپور ادامه دارد.
مجموعه سلیحُوت اساساً نوعی سرود مذهبی عارفانه است و هدف آن درك صفات باریتعالی و
نزدیك شدن به حضرت حق و توصیف احساسات درونی و مذهبی فرد و اجتماع، درخواست بخشیش
از خداوند و توبه از خطاست.
قسمتهی مختلف مجموعه سلیحُوت در یك زمان واحد و در یك مكان معین و تألیف
نشدهاند بلكه این مجموعه در زمانهی مختلف و بوسیلهی افراد جوامع مختلف یهودی به
رشته تحریر درآمده است. قدیمی ترین نسخه سلیحُوت در كتاب صیدوری است كه «راو عمرام
گائون» در قرن نهم میلادی تالیف نموده است. ساختن این نوع اشعار مذهبی و عرفانی تا
قرن شانزدهم ادامه داشته است. در سلیحوتهی سفارادی كه مورد استفاده یهودیان ایران
نیز میباشد هدف و متن اصلی سلیحوت یعنی درخواست انسان از پیشگاه خداوند و طلب
بخشیش به خوبی حفظ شده است.
در خاتمه نبید فراموش کنیم که هر انسانی قبل از آن که مورد موأخذه و محاکمه قرار
گیرد مدت زمانی وقت میخواهد که خود را از هر نظر آماده و مهیا نمید، بنابرین هر
فرد یهودی از اول «ماه عبری اِلول» بید شروع به تفکر و تعمق در مورد اعمال و
کردارش در سال اخیر بنمید و با سنجش اعمال خوب و بد، خود و جسمش ر برای یام مهیب
و جلیل (روش هشانا) و (کیپور) که به یام محاکمه و قضاوت بشری از جانب خداوند
موسومند، آماده سازد.
سحرخیزی یام (سلیحوت) یعنی از اول ماه عبری اِلول تا روز کیپور (روزه بزرگ) برای
بخشش گناهان و تزکیه نفس عمل بسیار پسندیده است.
«ی بنی آدم، چرا در خوابی، برخیز و پروردگارت را عبادت کن»
مقاله مرتبط
مقاله مرتبط | 
